Txuma Murugarren Bloga

Bai, bai, badakit… Ez ginen Gordexolan agertu. Arazoak egon ziren, gaizki-ulertuak, ezin zen kontzertua egin han planteatzen ziguten bezala. Beste baterako izango da. Ez nuen post-a kendu edo berritu kanpoan nengoelako eta ezin izan nuelako, zinez. Kontzertua beste baterako utzi dugu. Barkatu haraino hurbildu zinetenoi.

Hile honen azken egunean Gordexolan egongo gara akustiko bat egiten. Natxo Beltran, Rafa Aceves eta hirurok ekingo diogu kontzertuari. Errepertorio zabala, Marjinalia, nola ez, Gauak neskak, Hegazkinen arima, eta Nire leihoak, denak agertuko dira ukitu berezi batekin, formatu honetan, beste batzuetan esan dudan bezala, oso aske sentitzen baikara, inprobisazio eta bat-batekotasunari leku handia emanez. Abuztuari eta oporrei esango diegu agur, aire ozenez.

Gasteizko kontzertua joan zen. Inkondizionalak hor egon ziren, kontzertua disfrutatzen. Gu ere bai. Soinu ona eta leku atsegina. Tapiak esan zidan lore asko bota nizkiola aurreko post-ean, ez ziren loreak, egiak baizik. Bakarrik ikusi behar zen nola jarri zuen plaza bere emanaldian. Jendez lepo. Gu, gure maila xumeagoan ondo atera ginen. Galdu zutenek, galdu zuten. Atzean daramadan banda entzutea luxu bat delako. Aukera gehiago edukiko duzue, jakina, horraino hurbildu ez zinetenok. A, bide batez esan, Tapiarekin saxoa jotzen duen Mixel Ducau gitarra jole mitikoa bertatik bertara ezagutzeko aukera izan nuela, berba-zale eta gertua sumatu nuen Mixel. Gauaren hondarrean, etxerako bidean, Jonan Ordorikak agur egin zigun: oso kontzertu ona eman duzue, esan zigun, edo halaxe gogoratzen dut nik, behinik behin. Bueltako bidean, Dominique A eta Eff Barzelay egon ziren kotxeko cd-an, lasai abesten, Gasteizko burrunba atzean uzten genuen bitartean.

Gasteizen egon behar dugu abuztuaren 7an, Aiotz plazan (portzierto, Joseba Tapia ere bertan egongo da pixkat lehenago, munduak dituen kasualitateak! Oraintxe bertan egon bainaiz berarekin hizketan telefonoz eta post hau idazteko sarera jo dut jakiteko zenbait datu, eta hara non ikusten dudan berak ere joko duela, leku berean eta egun berean. Honek arratsaldea alaituko dit, Tapia oso jende jatorra delako, musikari aparta izateaz gainera). Kontzertu hau ere banda osoarekin egingo dugu eta hitz ematen dizuet energia handiko kontzertua izango dela. Berdin dio zer dagoen inguruan (Barrikada eta Rosendok jotzen dute Foru plazan, eta hori, jakina, konpetentzia handia da). Guk ziur dakiguna da proposamen berria daramagula, eta Tapiak berotutako giroa izateak garantia bat dakarrela. Gau ederra izango da 7koa. Zinez!

Lazkao urrun dago Sopuertatik. Gauak luze joko zuelako itxura zeukan, eta ez hain zuzen parrandan. Barruan, eszenatokian, energia atzematen zen, bereziki kontzertuaren azken erdian. Hori da sumatu nuena. Zurrunbilo batean pasa zen kontzertua, han egon zirenek disfrutatu zutela esango nuke, nahiz agian motz samar iruditu (halaxe komentatu zidaten kontzertu ostean hurbildu zitzaizkidan batzuek). Nik, aukeran, motz delako irudipenarekin joatea nahiago izaten dut kontzertu batera noanean. Beste baterako irrika gorde egin behar da. Kontzertua bukatu eta zerbeza bat hartu genuen ondoko tabernan. Han bildu ginen Martin Petrus, alemaniar jator bat, euskal kulturarekin guztiz engantxatuta dagoena (Berlinera jotzera joateko pare bat aldiz proposatu dit honezkero, ia hurrengoan nagia kendu eta onartzen diodan gonbidapena), Xabier Mendiguren, tipo jatorra eta hizketarako gai beti interesgarriak dituena, eta Gaztelupekoko Xarra eta Ubane, aspaldiko lagunak. Himnoei buruz egon ginen hizketan, erdi txantxetan erdi serio. Euskal Herriarentzat ez ezik, inguruko herrialdeentzat ere himno berriak proposatzen egon ginen. Luzaroago gelditzeko gogoa neukan, baina ezin, Lazkao urrun dago Sopuertatik. Kontzertuan ez nintzen bereziki komunikatibo egon, kantuen aurkezpenak eta saltatu nituen, jo nahi nuen, ez hitz egin. Gero, ordea, alderantziz gertatu zitzaidan, baina etxerako bidea hartu behar genuen, eta ezin. Badakizue, beti deslekuan, beti desorduan. Agur bat Amagoia eta lagunei, eta bertan egon zineten guztioi. A, argazkirik ez dago. Badakit batzuek argazkiak egiten egon zinetela eta blog honetatik pasatzen bazarete bidali baten bat, d’akord?

Oporretatik bueltan, berriz ere martxan hasiko gara. Bihar Lazkaoko plazan egongo gara. Talde osoa. Asier Ituarte, Natxo Beltran, Ekaitz Hernandez, Mikel Ramirez, Rafa Aceves eta guztiok. Gogoz joango gara Lazkaora, gogoz gure proposamena erakusteko, gogoz jendearekin bat egiteko. Egizue bat gurekin, han itxarongo zaituztegu!

Hasiera gogorra joan zen Larrabetzun. Jendea berandu heldu zen eta kontzertua lau lagunekin hasi genuen. Zail egiten dira horrelakoak, harrijasotzaileari harriaren barrenean berunezko gehigarri bat jarri izan baliote bezala, hala sentitzen naiz batzutan, kontzertu bat egoera horietan altxatu behar denean. Baina pixkanaka girotu ginen guztiok. Larrabetzuko gaztetxera hurbildu zirenak entzulego fin eta entregatua izan zen, eta hemendik eskerrak eman nahi dizkiegu helarazi ziguten berotasunagatik.

Larrabetzuko gaztetxean egongo gara ostegun honetan, 20:00etan, hirukote moduan. Natxo Beltran, baterian; Rafa Aceves, pianoan eta hirurok. Formatu bitxia baina eraginkorra. Bertaratzen direnek, eskaintzen dugun proposamenarekin bat egiten badute, kontzertu ederra izan daiteke. Hurrengo egunean jarriko dugu hemen emanaldiaren nondik norakoak, eta argazkiak eta abarrak. Kontzertuari buruz zeuen ekarpena egin nahi baduzue plazer handiz egingo dizuegu leku bat blog honetan. Ostegunera arte, beraz.

Azkoitiako Baztartxon egindako kontzertuaren lagin pare bat jarriko dizkizuet ondoren. Lotsagabeki. Soinua zuzenean hartutakoa da, ez dago manipulaziorik, konturatuko zarete batzuetan nahasketa pixka bat beharko lukeela, bolumenak disparatu egiten dira, edo instrumentu batzuk lakarregi sartzen. Baina hau da zuzenean jo genuen bezala (aretoan bestelako moduz entzungo zen, noski, presio handiagoz eta doinu beteagoz ziurren), baina honek badauka bizitasun berezi bat, eta instrumentuak, ahotsa, bere soilean oso erakargarriak direlakoan nago. Gainera, Asier Ituarteren tronboia agertzen da diskoan ez dagoen abestietan, eta oso ukitu frantziarra ematen die abestiei, Mercury Rev ere burura ekar dezake bere tronboiaren soinuak zenbait pasartetan, hemen jartzen dizuedan “Autoak goizaldean” bertsioan adibidez. Erreal eta gordin, lotsagabe, disfrutatu.

Bizitza toki ederra:

Autoak goizaldean:

Zuzeneko desberdinak daude. Hiru musikarien arteko zuzenekoek badute berezitasun bat: hurbiltasuna. Kantuek euren zola lurtar eta lakarra erakusten dute. Dena da egia. Ez dago artifiziorik. Musika maite duenak estimatzen ditu, ziur asko, honelako hurbiltasuna eta egiatasuna. Bilboko 7 kaletan dagoenKalderapeko tabernan egon ginen, Lizardi mintza-taldeak antolatutako kontzertu gozo batean. Han egon zirenek esango dizute hala izan zela. Zinez.